Tillf – Bastogne – Tilff

Till - Bastogne - Tilff

Marcel, Kees, Michiel, Ruud, Koen, Ton (en Martien maakt de foto)

Afgelopen maandag hebben de mannen van de WTC van zich doen spreken in het hooggebergte rondom Luik! Een uitgekiende selectie van 10 man is naar België afgereisd om zich te wagen aan een ronde van 80 km (Sebastiaan, Evert & Remco) en aan een tocht van 150 km (Ruud, Kees, Ton, Marcel, Michiel, Koen & Martien). Hierbij een impressie van de ervaringen van de 150-ploeg.

Na het ontbijt in Hotel Vallee D’Ourthe te Tilff onder stralende omstandigheden op pad. De route stond niet meer uitgepijld maar organisator Ruud en GPS-tracking-specialist Remco hadden zich hier de avond te voren gedegen op voorbereid met behulp van kaarten, kompassen en almanakken. Gedurende de rit hield de wegkapitein, bijgestaan door App-man Michiel, de touwtjes stevig in handen. Feilloos hebben deze heren ons door het Belgische landschap gedirigeerd.

Het was een mooie tocht door een prachtig landschap: lekkere vlakke stukken langs de rivier, vervelende lange hellingen waar geen einde aan leek te komen, irritant steile stukken weg die eigenlijk helemaal niet geschikt zijn voor fietsers en fijne afdalinkjes waarbij de snelheid ruim over de 60 ging.

Het eerste doel van de dag was Stavelot: de helft van de tocht dan achter de rug en dus een prima plek om te lunchen. Al snel bleek dat uitgekiend teamwerk de manier was om in Stavelot te geraken. Op het vlakke raasde de complete groep voort als een stier die een mals koetje ziet, op de hellingen stoven dan vervolgens krachtmensen Koen, Kees, Ruud en Marcel omhoog om te checken of bovenop alles veilig was. Michiel & Martien volgden in een wat lager tempo zodat niets in de omgeving aan hun scherpe blikken kon ontsnappen en Ton hield de achterhoede goed in de smiezen om onmiddellijk in te kunnen grijpen als bleek dat we werden gevolgd.Deze tactiek bleek vruchtbaar: rond lunchtijd zaten we allen aan een flink bord spaghetti op het terras in Stavelot.

Het tweede doel van de dag was weer terug fietsen naar Tilff. Na twee klimmetjes (een hele steile en een hele lange), een mooie afdaling en een lang stuk langs de rivier kwamen we in Remouchamps. Na een korte verfrissing gingen we op weg naar de volgende beklimming: de Redoute

– Dé klassieker uit Luik-Bastenaken-Luik ! De Redoute is zo gevreesd als geprezen. Esthetisch haalt deze pukkel van de westelijke Ardennen het niet bij de bosrijke omgeving van Spa en de Haute Fagnes. De zweem van gesneuvelde trots maakt echter veel goed. Het is deze plek die in menig wielerseizoen de hoop van veelbelovende coureurs deed sneuvelen. De legendes zijn met grove kalk op het bitumen geschreven.

Hoewel de Redoute niet tot het Europese hooggebergte behoort, lijkt de lucht na de eerste 1000 meters ijl te worden. Het zullen de 20 procenten in stijging zijn die de renner op dit stukje historische grond schrapend naar zuurstof doen happen. Het door zacht gras omringde bankje vanwaar er ongetwijfeld een mooi uitzicht op Remouchamps te zien is, is een duivelse verleiding. Nog 400 meter afzien tot de eeuwige roem de Redoute gedaan te hebben! – (site kuitenbijters)

Wij kennen deze beklimming natuurlijk allemaal uit een ander heroïsch verhaal. In dit verhaal wordt een geoefende racefietser, voorzien van puik materiaal, op de Redoute voorbij gereden door een Belgisch moedertje op een ouwe opoefiets met aan boord twee kindertjes, een mand boodschappen en een kratje Jupiler. Met dit verhaal in het achterhoofd begonnen we gretig aan de beklimming: dat zou ons niet nogmaals gebeuren. Los van de mannen die halverwege de helling te maken kregen met technische problemen waardoor het fietsen echt onmogelijk werd (respectievelijk een kapotte fietsbel en een krakend zadel) kwam iedereen goed boven.

Na de Redoute is eigenlijk alles makkelijk. Er moest nog zo’n 30 kilometer gefietst worden zonder al te hoge / steile / lange obstakels. Rond 16:30 uur waren we terug in het hotel voor een douche en een koud biertje.

Al met al vond ik het een mooie tocht waarbij ik mijzelf wel een aantal maal ben tegengekomen. Op een van de hellingen maakte ik de kapitale fout te denken/hopen dat we na die volgende bocht in dat dorpje echt niet verder omhoog konden en heerlijk aan de afdaling zouden beginnen. Na die bocht ging het natuurlijk gewoon verder omhoog tot een volgend groepje huizen en dat herhaalde zich een aantal malen. Daar kan ik dus echt kwaad om worden! Op zo’n moment merk ik dat het voor mij vooral van belang is om een goed ritme vinden en vooral niet te speculeren over het verloop van de klim als je niet weet/kan zien wat er komen gaat. Ritme goed, gedachten goed en proberen te genieten van de omgeving.

Ruud bedankt voor de goede organisatie. Ton, Michiel, Koen, Marcel, Kees & Ruud: dank je wel voor dit mooie fietsavontuur. Mooie mannen, mooie tocht!

Martien

  • Facebook
  • Twitter

2 Comments

  1. Sebastiaan schreef:

    In navolging van Evert-Jan: helemaal mee eens!
    Het parcours vond ik wel pittig, maar vergeleken met Nederland en de Heuvelrug is alles pittig. Het leek wel heel erg op de Ardennenen waar ik paar jaar geleden gefietst heb (gebied rond Vielsalm, provincie Luxembourg, Belgie). Natuur was fantastisch, evenals het gezelschap. Dokter: herhaalrecept s.v.p. 😉

  2. Evert - Jan schreef:

    Remco, Sebastiaan en ik hebben een heerlijke dag gehad. Goede stemming, heerlijk zonnetje, geen zwaar parcours, goede samenwerking ondanks verschillen in conditie en kracht, samen uit, samen thuis. Geen heroiek, wel prettig!

Post a Comment

Your email is never shared. Required fields are marked *

*
*