Ronde van Vlaanderen: verslag Jos

Hierbij een verslag van een heilige wielerkoers, n.l. DE RONDE VAN VLAANDEREN. Door afwezigheid van de ‘WTC homewriter’ heb ik zelf even een verslag geschreven.

Vrijdag 30 maart om 18.30 uur vertrokken Ruud S. en ondergetekende naar België om de Ronde van Vlaanderen te fietsen. We hadden besloten om thuis te eten, dit om verzekerd te zijn van een volle tank voor morgen. Onderweg belde de hoteleigenaar ongerust of we nog wel kwamen. Een week eerder hadden we namelijk al één van de twee kamers geannuleerd, dit omdat een andere WTC-er besloot om niet mee te gaan, opgegeven reden “onvoldoende voorbereid’of toch gewoon angst?

Om 21.00 uur arriveerde we in Waregem. Nadat we onze spullen hadden uitgeladen, besloten we nog even een biertje te drinken in het centrum van Waregem (stadje van +- 25.000 inwoners). Na 5 minuten lopen hadden we een café gevonden en bestelde 2 pinten. Het kleine café was bijna leeg, aan de bar zaten alleen 4 Vlamingen van rond de 50 jaar. Eerst keken Vlamingen wel met een gezicht van ‘ wat moeten jullie hier’. Maar nadat we vertelde, dat we naar Vlaanderen waar gekomen om morgen de RvV te fietsen was direct het ijs besproken. Na 5 minuten kregen wij al zelfs een pint aan geboden.
Er ontstond een gezellig gesprek, volgens één van de Vlamingen waren wij “geen Holanders maar Nederlanders”. Dus ik vroeg, “wat is dan het verschil tussen een Hollander en een Nederlander’. Antwoord, “een Hollander heeft een dikke nek en is arrogant, een Nederlander doet normaal”.

Ruud en ik werden bestookt met allerlei details over wielrennen en met name de “Ronde”. Vlamingen hebben het niet over de Ronde van Vlaanderen, maar over de Ronde. Ja,”DE RONDE”, want er maar één echte Ronde. Echt mooi om te horen met hoeveel liefde men spreekt over de koers en met name de Ronde. Na 2 biertjes besloot ik over te schakelen op Spa blauw, Ruud bestelde nog een Belgisch biertje (ik dacht dit gaat goed). Om 23.00 uur besloten we om toch maar naar het hotel te gaan.

Eerlijk gezegd, ik was er voor morgen nog niet helemaal gerust op, 140 km met 15 bergen en kasseien. Vooraf aan deze toertocht had ik op advies van Ruud ongeveer 850 km gefietst, exclusief spinnen, spinnen is volgens Ruud een soort bezigheidstherapie.

De volgende ochtend vertrokken we om 7.30 uur met de auto richting Oudenaarde (20 km). Het inschrijven voor de tocht der tochten verliep vlot, ondanks de 15.000 deelnemers. Om 8.30 uur gingen we van start.

Aan de start stond een gemêleerd gezelschap van nationaliteiten, naast Belgen en Nederlanders, ook behoorlijk wat Italianen, Fransen, Britten, zelfs Amerikanen en… dus ook 2 WTC-ers, (2 echte autochtone raszuivere volbloeds Werkhovenaren), de afd. import bij WTC liet het dus lelijk afweten!

Vooraf hadden we besloten om bij elkaar te blijven. Alleen dit plan mislukte al bij 1e berg (de Molenberg max 14%). Door de steile smalle strook kasseien blokkeerde afstappers de doorgang, ook wij moesten even afstappen, gelukkig zat ik al snel weer op de fiets. Boven aan de berg miste ik Ruud. Ik kon Ruud nergens meer vinden(en Ruud mij niet). Wachten,kijken,zoeken,wachten,kijken,zoeken…., geen Ruud. Wel zag ik honderden van die rood/zwarte shirts. Als je anoniem rond wilt rijden trek een rood/zwart shirt aan.

Evert jouw suggestie om als clubkleuren te kiezen voor een combinatie van paars/oranje of lila/rose (verwijzing naar Bagwam en Zen) was, ivm herkenbaarheid misschien nog niet zo’n verkeerd voorstel. Ook de telefoon werkte niet echt mee, maar na een poosje belde Ruud, we dachten dat Ruud achter mij zat, dus ik wachten!!! , na een 15 kwartier (telefoon werkte niet meer ) toch maar besloten om verder te fietsen. Om een lang verhaal kort maken, we waren elkaar dus kwijt, dit was het enige kleine smetje op een prachtige, fietsdag.

Na 3 klimmetjes zag ik een mooi bord met de tekst “volgende klim over 35 km”, en dacht even lekker bijkomen. Maar toen kwamen de kasseien. Ja kasseien!, een kassei is niet zomaar een steen en wel iets anders dan klinkers, het zijn stenen zo groot met als een kinderhoofd met kieren van 1 tot 4 cm. Door het gehobbel, rammelde veel bidons los, 1 man verloor zelf zijn bril. Mijn fiets en ledematen trilde alle kanten op, gevolg een vervelende blaar op mijn duim. Gelukkig voelde mijn benen wel goed en door de ambiance werd mijn moraal ook steeds beter. Maar wat zijn die kasseien een “pleuris stenen”, de uitvinder van asfalt verdient postuum nog een lintje.

Van de ontberingen onderweg zal ik zal jullie verdere details besparen, te gruwelijk, voor vele een lijdensweg. Sommige deelnemers zochten bij één van de Mariakapelletjes langs de weg zelfs hulp van boven. Door vele venijnige klimmetjes(15 st.), met kasseien, oa. de Taaienberg, De Varent, de Kruisberg, de Kappelenberg, de Varent. de Kwaremont de Paterberg (ik zal jullie niet lastig vallen met de namen van alle bergjes) staat de Ronde van Vlaanderen in mijn geheugen gegrift.
Wat wel prettig was, de organisatie had bij elke berg op borden aangeven; de lengte van de klim, stijgingspercentage en de afstand naar de volgende puist. Daardoor kon ik me goed doseren en soms een beetje sparen voor de volgende berg. Ondanks de kasseien en vele bergjes fietste ik eigenlijk beste lekker. Bij km 125 ging de telefoon, “hallo met Ruud”, ik ben al binnen. Ik moest de Oude Kwaremont(wat een gedrocht) en de Paterberg (uitschieter naar 20,3%!!!) nog over.

Bij de finish zagen Ruud en ik elkaar weer. Ruud vertelde dat hij ook een mooie dag had gehad, zijn gemiddelde snelheid 27km!!!, verklaring, hij zat in de goede bus). Mijn gemiddelde snelheid was 24,5 km. Na afloop ontvingen we een mooie medaille en het diploma “OFFICAL FLANDRIEN’,zie foto. Aangekomen bij de bij de auto stond de dagteller op 150 km. Vervolgens terug naar huis, onderweg in een restaurant samen nog even een hapje gegeten en nagenoten van een prachtige fietsdag. Voldaan arriveerde we rond 21.00 uur in Werkhoven.

Jos Vernooij

  • Facebook
  • Twitter

Post a Comment

Your email is never shared. Required fields are marked *

*
*