Ruud, jongen!

Vanochtend stond je op, en nam je een ontbijt. Was dat zo’n ontbijt waar je wel eens over vertelde, voor als je ging fietsen? Je at wel eens zes pannenkoeken, voor een fietstocht, vertelde je me een keer. Begreep ik niks van, want ik dacht altijd dat er teveel vet in zat.

Maar je wist veel van voeding Ruud, en vertelde er graag over. Een van de eerste keren dat ik je sprak (op de fiets) zei je een aantal dingen, dat ik goed zat, de techniek goed was, maar je wilde weten wat ik at. “Geen conserven”, zei je stellig. Verse groenten, zoals de andijvie uit jouw tuin. Hebben we vorig jaar nog hartelijk om gelachen, want zodra jij aan de andijvie ging was je niet meer te houden. En reed je weer als die jonge god die je eigenlijk op je 48ste nog altijd was. Sterk, taai, en met zichtbaar veel plezier in fietsen. En je had ook veel plezier in het gezelschap van de WTCers, niet zo’n kluppie waar het “ieder voor zich, god voor ons allen” is, maar waar we oog voor elkaar hebben. Daar voelde jij je thuis, he Ruud?

Maar terug naar de conserven en de verse andijvie. Pas toen je hoorde wat ik thuis at en dronk (elke dag verse salade, appeltje, niet teveel en niet te weinig, nooit een hamburger, af en toe een biertje, soms wat wijn) was je tevreden. Ik zat niet alleen goed, at ook goed, vond je. Waarna we het hadden over de spreekwoordelijke “jeugd van tegenwoordig”, of andere renners, of mensen die domme dingen deden, bijvoorbeeld als ze zich onveilig gedragen in het verkeer.

Twee of drie keer was je al door een auto aangereden, vertelde je. Een keer zat iemand te bellen in de auto, ze kwam van links, je had geen schijn van kans want ze ramde je vol op de zijkant. Je liet een jaap van een litteken zien op je knie. Dat was een voorval met een auto. Maar je was dus vaker ongewenst in contact gekomen met auto’s, waarvan de Tsjechische filosoof Ivan Illich ooit opmerkte dat het ondingen zijn en niet geschikt voor mensen, omdat onze hersenen in staat zijn snelheden tot 30 a 40 km per uur goed af te handelen en te coordineren. Tot 30 a 40 km kunnen wij mensen adequaat reageren op plotselinge gebeurtenissen.

Auto’s gaan, zoals jij als geen ander weet, Ruud, harder dan 40 km per uur. En dus was je al een paar keer hardhandig in aanraking gekomen met dien gemotoriseerde apparaten op 4 wielen waarin soms mensen zitten die menen snel te kunnen of mogen rijden, zich veilig voelen, stoer zelfs, zo van kijk mij eens, of ze zitten te bellen—iets waar je je vreselijk druk over kon maken, samen met al dat andere onveilige gedrag op de weg waar je een grondige hekel aan had. Dus moesten wij van jou, Ruud, als groep toerfietsers wachten voor een rood verkeerslicht. Niks even kijken of de weg vrij is en dan maar met z’n allen gaan. Nee. Rood = rood, zei je. Want je wist als geen ander dat:
a) zo’n groep groot is, en de eerste wel kan menen dat het veilig is maar de laatste komt 30 seconden later voorbij het punt waar de eerste dus 30 seconden eerder dacht dat het wel veilig was, en dat kan dan heel vervelend uitpakken voor de laatste;
b) elke situatie anders is, en dat je je op een hellend vlak begeeft als je als groep gaat tornen aan de regels, want: wanneer is het nu wel veilig, en wanneer niet? Nee, daarom voer jij op verkeersregels, en was rood dus helemaal rood voor jou. Stoppen, vond je. Ook al was het zondagochtend 915 uur en was er geen hond op straat.

Dat juist jij, Ruud, de dood hebt gevonden door te botsen met een auto, een busje heb ik begrepen, een tegenligger, is wrang. Want je was onze veiligheidsexpert. En we hebben daar verdraaid veel van geleerd. En we zouden er heel dom aan doen in het vervolg jouw regels te overtreden. Als eerbetoon aan jou en omdat het slim is dingen te doen en je aan regels te houden die je veiligheid waarborgen, zullen we voor alle rode verkeerslichten blijven stoppen, Ruud. Bij de eerste de beste “overtreding” van jouw fietswijsheid en ervaring stap of ik uit de WTC, of de overtreder. De groep beslist. Zo blijf je nog een heel klein beetje in leven, en bescherm je ons.

Ruudje, ik kan niet geloven dat je vanochtend bent opgestaan, je ontbijt hebt gemaakt, en een half uur later niet meer bij ons bent. Een krachtpatser, een tank op de fiets. Drie jaar geleden reed ik nog wel samen met jou op kop, want jij noch ik schuwden het werk. Maar dat heb ik minder kunnen doen de afgelopen tijd. Jij werd sterker, anderen ook, ik niet. Na het vinden van je nieuwe baan werd je nog sterker, want je fietste zo ongeveer elke dag.

Ruud, ik mis je. Ik mis je eenvoud, je directheid (toen Marga en ik uit elkaar gingen vroeg je daarnaar, vertelde ik kort hoe het ging, antwoordde je dat het klote was, toonde je je sympathie en gaf je mij de ultieme tip: gewoon veel en hard fietsen, want dan “fiets je het eruit”).

Puur prachtmens, je gaat heen, bent ergens heen gegaan waar ik me geen voorstelling van kan maken. Ik zal onze gesprekjes op de fiets missen, want ik voelde je eerlijkheid, waarachtigheid. En als je wilt, wil ik er wel een klein levenswerkje van maken dat auto’s voortaan een snelheidsbegrenzer krijgen waarmee ze niet harder dan 40 km/u kunnen. Deal?

Dag Ruud. Dag. En omdat je in juni met ons naar de bergen wilde, in Italie, om daar de Stevio te beklimmen, het volgende gedicht, over fietsen in de bergen:

“De vergankelijkheid vergaan
Rotsen, als tekenen van verleden

De bergen als plek zonder ziel
De hemel hun enige koning

Velden, bezaaid met verweerde brokken krijtsteen
Waar de zon verblindende vuren ontsteekt

De mens is hier verbannen
Zoveel beklemmende schoonheid
Uit een andere wereld gekomen

Het wilde gehoefde zwarte paard
heeft twee ezeltjes meegenomen
Likken ze elkanders tong
Springen ze met wapperend haar
in een onverwacht ravijn en…
De Dood maakt weer een gebaar

Zo mijmerend op het verblindende witte
tot vaste stof verworden water:
We zijn onze kopman kwijt
De WTC Werkhoven heeft een helse kater”

Evert-Jan Visser – 20 april 2012

Lees ook: De Zuiderzeeklassieker (met daarin een mooie beschrijving van Ruud’s fietskwaliteiten)

  • Facebook
  • Twitter

8 Comments

  1. Jan Mulder schreef:

    Wat een naar bericht, het kwam me recent pas ter ore.
    ruud een oud collega, waar ik vroeger mee sporte, biertjes brouwde, gitaar speelde is niet meer.
    Aan iedereen veel sterkte toegewenst

    Jan Mulder oud Ascom collega

  2. Dick Wennekes schreef:

    Mannen van de WTC Werkhoven,

    Allen gecondoleerd met het verlies van jullie kameraad. Dit zal een groot gat slaan in jullie hechte (vrienden)club. Tijdens en na het fietsen zal Ruud ongetwijfeld nog vaak onderwerp van jullie gesprekken zijn. Ik geloof (op basis van de foto’s en zijn opmerking over spinning) niet dat Ruud bij de Body-Businessfietsers hoorde, dus ik zal hem niet daar hebben ontmoet. Hij was regelmatig onderwerp van jullie gesprekken, vooral over de kilometers die hij dit voorjaar al achter de kiezen had. Echt ongelooflijk dat hij niet meer met jullie verder zal gaan. Sterkte aan ieder!!
    Dick Wennekes

  3. Katy schreef:

    Evert-Jan en andere fietsmaatjes van Ruudje (want zo noem ik hem ook)

    Heel veel sterkte met het verlies van jullie fietsmaat. Evert-Jan, zoals je over Ruud schrijft is heel herkenbaar en echt Ruud zoals hij is.
    Ik ben een oud collega en heb vier hele leuke jaren met hem samen gewerkt.
    Maandagochtend vertelde hij steevast over de tochtjes op de fiets..Ik had veel respect voor hem zoals hij daar in op ging en veel gelachen ook met hem aan de balie, waar hij dan even leunde en een bakkie koffie ging halen..Triest is het dan te lezen dat hij op weg naar werk zo op deze manier overlijd.
    Familie van Ruud, fietsmaatjes sterkte…Maar ook de jonge chauffeur van de auto veel sterkte, wat zal jij (hij) je rot geschrokken zijn..Rens en Maks van Loenen, jullie ook sterkte dit is iets wat nog heel lang op jullie netvlies geschreven zal staan…
    Iedereen die Ruud kent herkent veel in je brief Evert-Jan, dank je wel voor je mooie brief.
    Katy K., Ravenswaaij

  4. ineke van loenen schreef:

    Beste leden van de fietsclub, heel veel sterkte bij het verlies van jullie fietsmaat en vriend Ruud. Onze zoons Rens en Maks fietsten voor hem afgelopen vrijdag. Zij waren helaas getuige van het vreselijke ongeluk dat Ruud het leven heeft gekost. Wij leven mee met de nabestaanden.

  5. Annemarie Peek schreef:

    Beste leden van WTC Werkhoven.
    Vanaf deze plaats willen wij jullie condoleren met het overlijden van
    Ruud Strik.
    Bij de Lek Linge tocht van 7 april j.l. hebben wij jullie bij de koffiestop nog even gezien. Wij wensen jullie veel sterkte bij jullie eerstvolgende tochten. Deze zullen zonder Ruud nooit meer hetzelfde zijn.
    TWC Voorwaarts, Annemarie Peek, secretaris.

  6. agnes hof schreef:

    Ik ken jullie allemaal niet maar wat mooi geschreven en iedereen heel veel sterkte in deze moeilijke tijd.

    Liefs Agnes Hof uit Zwolle

  7. Sjaak schreef:

    Complimenten, Evert-Jan.
    Ik ken jou niet, maar Ruud wel en dit is Ruud.
    Respect!

  8. Sebastiaan schreef:

    Evert-Jan, wat kan jij toch waanzinnig mooie dingen schrijven.

Post a Comment

Your email is never shared. Required fields are marked *

*
*